یادداشت های روزانه ی یک دزد

بِیِرد راستین، یک سال پیش از مرگ‌اش در 1987، گفت: «بیست‌و‌پنج/سی سال پیش، سیاه‌پوستان سنجه‌ی حقوق بشر در ایالات متحده بودند. این سنجه دیگر درست نیست. اینک، کسانی سنجه‌ی داوری هستند که خودشان را همجنسگرا می‌دانند.» ... این جمله‌ی تلخ، فقط یک‌چیز را به ما یاد می‌دهد؛ برداشتِ پله‌ای از حقوق بشر و اولویت‌بندی آن. حقوق بشر، به اندازه‌ی همه‌ی مفاهیم سیاسی که زاده‌ی مبارزات اجتماعی‌اند، جهت‌دار است؛ همجنسگرایان، به عنوان آخرین پله‌ی رفیع آزادی در سده‌ی کنونی، باید هوشیارتر از قربانیان پیشینی "حقوق بشر" باشند و از ریختِ بی‌ریختی که همین حقوق بشر از "زن" ساخته است درس بگیرند؛ ما هدف‌مان ازدواج به مثابه‌ی بازتولید دگرجنسگرایی نیست. ما نماینده‌ی آزادیِ جنسی هستیم؛ آزادی‌ای که همجنسگرا/دگرجنسگرا، مرد/زن، مسلمان/دین‌گریز، دانشجو/کارگر، ... نمی‌شناسد.

بیرد راستین (چپ، سیگاری) به همراه مارتین لوتر کینگ

پیوست:

بیرد راستین (17 مارچ 1912 – 24 آگوست 1987) فعال حقوق مدنی آمریکایی، در بیش‌تر صحنه‌های جنبش حقوق مدنی دهه‌ی 1960 و پیش‌تر از آن نیز حضور داشت. وی مشاور مارتین لوتر کینگ در زمینه‌ی راه‌برد مقاومتِ بدون‌خشونت بود. از 1978 با شریک زندگی‌اش، والتر نیگل، در شهر نیویورک زندگی کرد. وی یکی از مدافعان جنبش همجنسگرایان بود. بسیاری از اعضای حکومت و گروه‌های سیاسی، به خاطر همجنسگراییِ بیرد راستین، وی را مورد حمله قرار می‌دادند.